جدایش انتخابی نوعی خوردگی موضعی است که در آن جزء فعال تر یک آلیاژ با ورود به محلول خورنده و بر روی سطح قطعه لایه ای متخلخل از جزء نجیب تر ایجاد می کند. این نوع خوردگی معمولا بر اساس جزء فعال تر آلیاژ نامگذاری می شود. به عنوان مثال حل شدن روی از آلیاژ برنج را زدایش روی می نامند. این خوردگی در سیستم های آلیاژی دیگر نیز اتفاق می افتد و معمولا عناصری مثل آلومنیوم، آهن،کبالت و کروم جدا می شوند. در این نوع خوردگی همانطور که از نام آن مشخص است یکی از عناصر تشکیل دهنده آلیاژ به صورت انتخابی در محیط خورنده حل میشود. مثلا چنانچه یک قطعه چدنی یا برنجی برای مدت نسبتا طولانی در محیط خورنده مثل محلول اسیدی قرار گیرد؛ در مورد آلیاژ برنج عنصر روی و در خصوص آلیاژ چدن عنصر آهن به دلیل اینکه تمایل بیشتری به اکسید شدن دارند حل می شوند و پس از مدتی سطح قطعات مذکور به صورت متخلخل در می آیند که رنگ ظاهری سطح نیز به رنگ عنصر باقیمانده بر روی سطح متمایل می شود.
ترک ناشی از خوردگی تنشی ، ترکی هست که از فرایندی شامل خوردگی پیوسته و کرنش فلز به علت تنش های اعمالی یا باقیمانده ناشی می شود. با وجود موضوع پلیمرها و کامپوزیت ها در سال های اخیر، فلزات به دلیل استحکام، سختی، چقرمگی و محدوده کاری دما بالای آن ها ، اهمیت خودشان را در سازه ها حفظ کرده اند. متأسفانه ، فلزات در معرض خوردگی هستند.) فلزات نجیب، همچون طلا و پلاتین برای این استثناء هستند، اما آن ها نسبتاً برای استفاده معمول بسیار نایاب هستند). خوردگی می تواند شکل های زیادی بگیرد؛ شکلی که در اینجا در نظر گرفته می شود واکنش خوردگی و تنش مکانیکی برای تولید شکست توسط ترک است. این نوع از شکست که به اصطلاح ترک خوردگی تنشی شناخته می شود، اغلب به صورت SCC مختصر شده است. همانطور که در ادامه داده خواهد شد، SCC ممکن است به وسیله ی مکانیزم های مختلفی رخ دهد؛ وقتی که ترک به طور معلوم از تردی هیدروژنی ناشی می شود این حالت ممکن است در فضای SCC به کار رود. هرچند، این تشخیص تا اندازه ای دلخواه است؛ اما مکانیزم های SCC اغلب نامطمئن است، و شکست های زیادی که در حقیقت به علت اثرات هیدروژن است، به طور قراردادی برای SCC نسبت داده شد. به طور مشابه، فرایندهای ترک خوردگی تنشی معین دیگر، نام های خودشان را دارند؛ مثل "ترک خوردن فصلی" برای ترک خوردن برنج در محیط های حاوی آمونیاک، "ترک تیز" برای ترک فولاد در محیط بازی قوی.
کاربرد ترمودینامیک در خوردگی فلزات به وسیله دیاگرامهای پتانسیل - pH گسترش و عمومیت پیدا کرده است. این دیاگرام ها را دیاگرام های پوربه نیز می نامند. این دیاگرام ها از محاسبات بر اساس معادلات نرنست و قابلیت حلالیت ترکیبات مختلف فلز به دست می آیند. استفاده اصلی از این دیاگرامها عبارتند از: پیشبینی جهت خود به خودی این واکنشها، تعیین ترکیب محصولات خوردگی، پیشبینی تغییراتی در محیط که باعث کمشدن خوردگی میشود. دیاگرامهای پتانسیل- pH در معرض همان محدودیتهای محاسبات ترمودینامیکی قرار دارند. آنها نشاندهنده شرایط تعادلی هستند و نبایستی برای تعیین پیشبینی سرعت واکنش به کار روند. همانطور که اشاره شد می توان از دیاگرام پوربه برای پیشبینی خوردگی بر اساس پتانسیل و pH استفاده کرد. باید توجه کرد که این پیش بینی ها همواره صحیح نیستند؛ زیرا به پارامترهای سرعت خوردگی و شرایط غیرتعادلی توجه نمیکنند. به طور کلی، دیاگرام پوربه دارای سه منطقه، خوردگی، مصونیت و روئین شدن هستند.
در این آزمایش میخواهیم خوردگی فولاد در محلولهای مختلف از جمله سولفوریک اسید، هیدروکلریک اسید، نیتریک اسید و فسفریک اسید و ... را بررسی کنیم. جهت بررسی خوردگی نمونه های فولادی از روش های کاهش وزن و آزمون پتانسیل سنجی استفاده میشود. در انتها نیز نتایج بدست آمده مورد بحث و بررسی قرار میگیرد.
خوردگی یک واکنش شیمیایی و یا الکتروشیمیایی مخرب بین سطح فلز و محیط اطراف آن می‌باشد. با توجه به اینکه از لحاظ ترمودینامیکی مواد اکسید شده نسبت به مواد در حالت معمولی در سطح پایین‌تری از انرژی قرار دارند، بنابراین تمایل رسیدن به سطح انرژی پایین‌تر سبب اکسید (خورده) شدن فلز می‌گردد. با این توضیح می‌توان گفت که هیچگاه نمی‌توان به طور کامل از خوردگی جلوگیری نمود، بلکه باید به نحوی میزان خوردگی را به حد قابل قبول رسانید. خوردگی گالوانیک (یا خوردگی دو فلزی) یک فرایند الکتروشیمیایی است که در آن یک فلز در حالی که در حضور یک الکترولیت در تماس با یک فلز دیگر می‌باشد دچار خوردگی میشود. نمونه مشابه واکنش‌های گالوانیک در پیل‌های شیمیایی (همان باطری‌های معمولی) برای ایجاد ولتاژ الکتریکی مناسب برای تأمین انرژی وسایل الکتریکی قابل حمل وجود دارد.
تست سالت اسپری، یا تست مه نمکی، یک روش سریع برای آزمایش میزان مقاومت به خوردگی محصولات گالوانیزه است. هدف از انجام این آزمون، بررسی خواص خوردگی فلز گالوانیزه شده تحت شرایط آزمایشگاهی و تخمین عمر قطعه در شرایط واقعی کاربری است. محققان سال ها از این آزمون به منظور بررسی و توسعه پوشش های فلزی و رنگی، عملیات های شیمیایی و ... استفاده کرده اند. در تست سالت اسپری از یک محلول حاوی 5% نمک (کلرید سدیم) در آب استفاده می شود. این محلول به طور مداوم و به شکل مه بر روی سطح قطعه اسپری شده و آن را همواره در معرض خوردگی قرار می دهد. قطعه معمولاً در داخل محفظه به طور مرتب دوران داده می شود تا تمامی سطح قطعه به طور یکنواخت به محلول نمک آغشته شود. دمای داخل محفظه در حین انجام تست ثابت نگهداشته می شود. جزئیات این آزمون در استاندارد بین المللی ASTM B117 تشریح شده است.