آریایی ها اقوام کوچ نشینی بودند که حدود ۴ هزار سال پیش از شمال دریای خزر به سمت جنوب مهاجرت کردند.
آریایی هایی که وارد ایران شدند سه قوم بزرگ بودند:
خانواده، هستهٔ اولیه جامعه را تشکیل می داد. ازدواج در نزد ایرانیان یک تکلیف دینی و پیمان مقدس بود. به همین دلیل اگر کسی عمداً ازدواج نمی کرد، گناهکار شمرده می شد. مردان، زمانی می توانستند مقام و منصبی بگیرند که همسر داشته باشند.
نقش پدر در ایران باستان، به عنوان سرپرست خانواده (اجرای مراسم مذهبی و حفظ امنیت خانواده)
دولت های ایران باستان، قلمرو وسیعی داشتند و بنابراین برای اداره امور کشور، شغل ها و مقام های مختلفی به وجود آمده بود. زندگی شاهان هزینه زیادی داشت گاهی آنها صدها خدمه در اختیار داشتند.
مخارج سنگین دربار، از گرفتن مالیات از مردم تأمین می شد.
با گذشت زمان با افزایش جمعیت بعضی از سکونتگاه ها، شهرهای بزرگی پدید آمدند. در شهرها حکومت بوجود آمد و برای خود قوانین و مقررات وضع کردند. کم کم، داد و ستد و تجارت ابزار و وسایل رونق گرفت. انسان ها برای رسیدگی به کار ها و نوشتن و محاسبه داد و ستدهایشان خط را اختراع کردند.
مردم شهرها در هنر و معماری و ساخت بناها، پیشرفت کردند و نخستین تمدن ها را به وجود آوردند.
ایرانیان باستان؛ خواص درمانی گیاهان را می شناختند. در کتاب اوستا از سه نوع پزشک نام برده شده است: پزشک جراح، پزشک معمولی و پزشک دعا
پزشک دعا؛ با دعای مقدس، باطن افراد را درمان می کرد، در دوره ساسانیان، شاپورساسانی در شهر جندی شاپور (خوزستان کنونی) مدرسه های پزشکی و بیمارستانی تأسیس نمود.
در مدارس پزشکی جندی شاپور، از دانشمندان و استادان کشورهای دیگر برای تدریس دعوت می شد. جندی شاپور از قدیمی ترین مدارس پزشکی جهان است.
این مدرسه علوم زیر تدریس می شد: پزشکی، نجوم، ریاضیات، موسیقی، شیمی (کیمیاگری) و ...